حكاية فرح

 الي جاي مذكرات نزيله من دار مسنينالمذكرات الحقيقيه من دار المسنين 
أنا ام لطفلين ولد وبنت ...وجوزى  مسافر بره مصر ودايما يبعت الفلوس لابوه علشان يحطها بأسمه ويشتريله شقق وبيوت ...علشان يعمل مستقبل لاولادنا......كلمته كتير ان يبعت الفلوس بأسمى بس كان بيرفض وكان بيقول ان ابوه هيحافظ اكتر على مال الاولاد لحد ما ينزل .... ..بس يشاء القدر ان جوزى يتوفى فجأه .....كنت فاكرة ان حمايا هيقف جمبي 
بس للاسف لما جيت اسأله على الفلوس والا كان جوزى بيبعتها نكر ان هو كان بيبعت حاجه وقال دى فلوسنا احنا وانتى ملكيش حق فيها ولا انتى ولا ولادك ....بقيت مستغربه ومش مصدقه الا بسمعه ...طيب انا معلش طب ولادى دول يبقوا احفادك ........ولا سمعلى ولا سأل فيه ........رفعت قضيه بس معرفتش اخد معاه لا حق ولا باطل لان جوزى كان بيخليه يمضى مكانه وهو الا ماسك كل حاجه ....فحمايا كتب كل حاجه بأسم ابنه التانى الفاشل ....ورمانى انا واولادى  فى الشارع ....ويشأء السميع العليم حمايا يموت بعد ما سرق مال الايتام بشهر .......فجأه لقيت نفسي مسؤله عن تربيه طفلين وانا لوحدى ومليش حد غير امى المريضه ......وهى ساكنه فى شقه اوضه وصاله بالايجار .....رحت قعد مع أمى 

ومكنش فى اى مصدر دخل ....كانت بتيجى عليا أيام 
بنام انا وولادى بدون اكل ...لحد ما رحت اشتغلت فى محل بس الناس ما بترحمش الارمله .....بس استحملت .....علشان خاطر اولادى ....لحد ما ربنا كارمنى ....بست كبيره فى السن محتاجه حد يمرضها ....اشتغلت عندها وكانت بتدفعلى كويس اوووى ......والحمد لله قدرت أصرف كويس على اولادى لحد ما خلصوا جامعه واتوظفوا ......وبنتى اتجوزت 
وابنى اتجوز .....وانا قعد مع ابنى بس مراته مش طايقانى والا زاد وغطى ان امها جت قعدت معانا 
فى يوم ابنى قالى تعالى هوديكى افسحك ...هنروح البحر 
فرحت جدااا مانا بقالى سنين ما اتفسحتش ولا  خرجت 
حضرت شنطتى وحطيت فيها احلى هدوم عندى .....
بعد ما مشينا شويه لقيت ابنى وقف قدام دار المسنين